In de aanloop naar het 2,5 jarige jubileum van mijn iPod eind deze maand zou ik graag een ode aan mijn trouwste vriendje willen geven.
Mijn eerste roze iPod mini kocht ik in Juli 2005. Helaas na 2 weken hield dit beestje er al mee op. Midden in mijn vakantie kwam ik zonder muziek te zitten doordat ik iets te enthousiast met flesjes limonade in mijn tas was geweest. Eerst vond ik het vreselijk dat dit juist op mijn vakantie moest gebeuren, maar toen ik thuis kwam en het volledige bedrag van mijn iPod van de verzekering terug kreeg gestort was ik toch best blij.
Zo kwam het dus dat ik eind Augustus mijn baby aanschafte. Deze roze iPod mini met 6GB heeft me tot nu toe nog nooit in de steek gelaten. En ik weet dat het erg gevaarlijk is om dit te zeggen, maar weetje als hij morgen of zelfs vanavond kapot gaat dan zal ik niet boos worden, hooguit een klein beetje verdrietig. Want een apparaat wat het al 2,5 jaar met mij uithoudt is een winnaar.
Anyways dit apparaat heeft al veel beleefd. Zo ben ik hem een keer verloren op school. Ik liet hem rondslingeren in een klaslokaal en tegen de tijd dat ik daar achterkwam (3 uur later) was er al iemand zo lief geweest om mijn schatje bij de concierge in te leveren. Ik ben deze meisjes nog steeds dankbaar.
Ook heeft mijn iPod al meerdere, zeg maar tientallen, valpartijen overleefd. Valpartijen op plavuizen, valpartijen op straat, tijdens het fietsen.. You name it, she did it. Er is zelfs iemand met zijn grote gevaarlijke lelijke fiets OVERHEEN gereden. Not even kidding. En mijn iPod bleef gewoon doorspelen. Nou dat is een winnaar.
Mijn iPod gaat altijd met me mee. Ik reis niet zonder en als de batterij leeg is neem ik desnoods mijn laptop mee zodat ik onderweg mijn iPod op kan laden. Mijn iPod is bij me als ik ski, mijn iPod is er als ik sport, mijn iPod vergezelt me als ik niet kan slapen mijn iPod is eigenlijk mijn trouwste vriend. Want tot nu toe heeft een jongen nog niet eens de helft van de tijd die mijn iPod mij nu al dient volgehouden.
I’M ABSOLUTELY HEAD OVER HEALS IN LOVE WITH MY IPOD.
Annemerel, 20 jaar. Blond; letterlijk, soms figuurlijk. Perfectionistisch, weet wat ze wil, neemt niet snel genoegen met minder. Studeert Taal & Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam, woont en werkt in een gehucht bij Den Haag, maar verhuist zodra ze een huisje met genoeg luxe kan veroorloven. Geniet van lekker eten, de zon, shoppen, lachen, sporten, boeken, terrasjes, vakantie, familie, vriendinnen en soms zelfs van haar werk in strandrestaurant/hotel Elzenduin. Ze geeft geld uit als water, slaapt niet zonder haar knuffel en heeft een lichte vorm van ADHD. Annemerel wordt later de Anna Wintour van Nederland, maar dan wat liever (&zonder bont)
8 Reacties
januari 17, 2008 at 6:17 pm
Zalig stukje tekst:)!
januari 17, 2008 at 9:16 pm
FREAK
I know:D
januari 17, 2008 at 11:41 pm
nice! i <3 my ipod
heb sinds een tijdje de nieuwe ipod nano, nadat mn andere baby (zilveren ipod mini) het na 2 jaar begaf
januari 18, 2008 at 9:26 am
helemaal met je eens, love love love mijn grijze.
let’s all marry our Ipods! Forget men!
x.
januari 18, 2008 at 12:43 pm
Deze ipod verdient een lintje
januari 18, 2008 at 4:11 pm
Leuk stukje tekst Annemerel. Vind het zo knap dat je er elke keer weer een leuk, grappig en origineel stukje van weet te maken.
Liefs!
januari 18, 2008 at 7:27 pm
Inderdaad, wat moet je zonder je iPod?
Leuk geschreven trouwens
januari 18, 2008 at 9:54 pm
Haha dan heb je wel een heel sterk ding, ik hoor zoveel mensen om me heen wiens Ipod echt na een maand al kapot is!