Love to Live

Toen ik hoorde dat ik deze week zoveel vrij was, was mijn eerste reactie ‘Ohh yeahh heerlijk rust’ mijn tweede was ‘Fuck! dan ga ik heel veel geld uitgeven dat ik niet eens verdien’. Een collega stelde voor dat ik gewoon heel de dag in bed zou blijven liggen met dvd’s en boeken en dat ik dan echt uit zou rusten.. en dat klonk in eerste instantie echt heerlijk. Ik zag het al helemaal voor me. Ouderwets in bed met The OC & Gossipgirl. Maar ik denk dat ik die fase een beetje voorbij ben, want ik kan het gewoon niet meer. Ik kan niet hele dagen in bed blijven liggen want dan voel ik me nutteloos en heb ik niet het gevoel dat ik leef. Ik wil niet meer hele dagen wegdromen bij het leven van iemand anders, ik wil dat leven gewoon lekker zelf leven.

Dus dronk ik gister de lekkerste Mojito’s, at ik super goede sushi en deelde ik een fles goede Chardonnay. Vandaag begon iets verstandiger, met het opruimen van mijn kamer, maar ik ging al snel weer de fout in. Tijdens het opruimen vond ik een shirtje van de H&M met het kaartje er nog aan. Ik keek ernaar en dacht.. Ga ik dit ooit aan trekken? Ik vond de bon in de ongelooflijke tas met bonnen (Heel handig!) en zag dat de uiterste retourdatum 6 juli 2009 was. Laat dat nu net vandaag zijn.. Ik heb dat shirt dus al een maand en heb het nog steeds niet gedragen.. Na die bevinding kon ik de conclusie wel trekken, ik zou dat shirt waarschijnlijk NOOIT aantrekken. 

Dus ik hop met mijn zusje op de fiets richting het eerste het beste winkelcentrum met een H&M. Maar ik kan tegenwoordig dus geen H&M meer inlopen zonder verliefd te worden op een jurkje. Vandaag viel ik voor het jurkje wat ik ook op de foto hiernaast draag, maar dan in een ander kleurtje. Een beetje stom vond ik dat wel, om nog zo’n jurkje te kopen in een ander kleurtje. Dus ik bedacht iets heel slims. Aangezien mijn zusje en ik ongeveer even lang zijn en het jurkje van stretch (dus dan maken die 10 kilo’s ook niet veel meer uit) konden we gewoon allebei het jurkje aan. Ik koop het jurkje voor mijn zusje. Mijn zusje is blij, mijn mama vindt me lief en ik kan het jurkje in mijn zusjes kledingkast hangen (want bij mij past het er echt allemaal niet meer bij). Oh echt, ik vond mezelf echt masterlijk slim. 

We aten nog even een lekker ijsje in het zonnetje en daarna was eigenlijk het moment om naar huis te gaan. Maar eigenwijs als ik ben wilde ik toch nog heel even verder winkelen. Met als gevolg; een spontane liefde voor een LBD. De zoveelste. Mijn zusje probeerde me er nog van af te praten, ik probeerde me mijn kledingkast die ik ’s ochtends had opgeruimd nog een keer voor te stellen. Vol. Vol met jurkjes die ik 1 a 2 keer gedragen heb, vol met jurkjes die ik nooit kan dragen omdat ik er nooit de gelegenheid voor heb.  Maar ik kon het natuurlijk toch niet laten en ik heb eigenlijk ook helemaal geen spijt. Toen mijn moeder m’n jurkje net zag was ze helemaal enthousiast en zelfs toen ze de prijs hoorde had haar enthousiasme nog niet afgenomen. En dat zegt wat..

Maar morgen blijf ik echt in bed. Ik heb nu een schone, opgeruimde kamer. Ik heb mijn portie alcohol en shoppen wel weer eventjes gehad en ik hoop dat ik nu even echt kan relaxen. Desnoods pak ik er mijn boek ‘Italiaans voor dummies’ weer even bij. Zit over 3,5 week al weer in Italie dus een paar woorden Italiaans leren kan geen kwaad. Dat is zelfs nog wel een beetje nuttig. En als het weer het toe laat ga ik ook maar weer sporten. Ik kom mijn laatste vrije dag nog wel door, daar heb ik absoluut het volste vertrouwen in!

Liefs.

Never thought I would say; but the sun’s a pain in the ass.

Gasten van Elzenduin Beach zeggen altijd ‘Oooh dat mooie weer is echt een zegen voor jullie’, ik ben dan altijd geneigd te zeggen.. “Dat mooie weer is een pain in the ass! Ik moet veel harder lopen, het is heet, stik benauwd zelfs, iedereen ligt in bikini op het strand en ik loop badend in het zweet te rennen in een spijkerbroek die door de warmte ineens veel te strak zit’. Natuurlijk zeg ik dat niet echt, want dan is de illusie van die ’stralende’ glimlach op mijn gezicht ook meteen verdwenen, maar stiekem denk ik het wel.

Afgelopen week dus weer lekker hard gewerkt. En eigenlijk was het nog niet eens zo vreselijk als ik het net liet klinken, maar er waren zeker momenten dat ik dacht.. En nu heb ik er genoeg van, ik ben weg. Er stonden fijne momenten tegenover. De snackbar met het patatje met extra veel mayo midden in de nacht, tussen lunch en diner snel in bikini en kei hard het strand over rennen voor een duik in zee, dat ene glaasje wijn dat ik gister na een hectische dag met een paar collega’s op het terras nog even dronk.. Dat maakte best wel veel goed.

Vanavond moet ik nog eventjes mijn laatste energie eruit gooien op een feest ter ere van de moeder van Julius Jaspers en dan ben ik heerlijk een paar dagen vrij. Jammer genoeg neemt de zon dan ook een korte vakantie en komt de regen net weer terug; maar een paar dagen met DVDboxen, boeken en potten thee klinkt ook niet geheel onaardig, wel?

Fijn weekend!
Liefs. 

Spoiled little princess

Gistermiddag zat ik met Laura bij Librije’s zusje te genieten van een vijfgangenmenu met wijnarrangement, ’s avonds deelde ik een fles Champagne en vandaag kocht ik Yves Saint Laurent pumps en Balenciaga ballerina’s. Ik ga me nu heel even terugtrekken en nadenken over mijn vreselijk decadente, verwende gedrag. Ik ga mijn kledingkast uitmesten en alles wat ik niet meer draag aan mijn zusje en vriendinnen doneren en dan ga ik vanaf morgen weer keihard werken. Want dat geld komt er helaas (of misschien wel gelukkig..) niet vanzelf. 

Liefs.

The perfect Holiday!

Woensdagavond negen uur, twaalf uur voordat mijn vliegtuig zal landen op het zonovergoten Griekse eiland Karpathos. Een heel raar idee, vond ik zelf. Vooral ook omdat het op dat moment al twee dagen keihard regende en de temperatuur nou ook niet echt om over naar huis te schrijven. Maar goed, het was dus negen uur, mijn tas was ingepakt en ik had zo’n typische aanval van hyperactiviteit. Slapen ging met geen mogelijkheid, aandacht voor een film had ik niet. Uiteindelijk viel ik natuurlijk een half uur voordat ik er weer uit moest in slaap. Heel jammer, want toen mijn moeder me wakker maakte had ik ook echt zo iets van ‘laat mij maar slapen… laat me slapen alsjeblieft.. die hele vakantie kan me gestolen worden als ik nu maar gewoon rustig kan slapen.’ Natuurlijk liet mijn moeder het daar niet bij zitten en sleepte me zowat mijn bed uit.

Mijn vader bracht me naar Schiphol, eerst Laura nog opgehaald die zag er ook al zo heerlijk ‘wakker’ uit. Half twee op Schiphol, Half vijf pas vliegen. Helaas zijn de winkels op Schiphol ’s nachts niet geopend, dus waren we genoodzaakt om twee uur bij Starbucks te chillen, wat op zich natuurlijk ook geen straf is. Twee grote skinny caramel frappuccino’s en een muffin later, kreeg het personeel toch wel een beetje medelijden met ons en kregen we gratis muffins. Ik zeg; niet verkeerd. 

Het boarden was een hele aparte ervaring. Het boarden op zich ging prima, maar de mensen waarmee wij het vliegtuig zouden gaan delen was voor 80% grijs, kaal en gerimpeld. We waren sowieso de jongste en misschien ook wel een beetje de hipste in onze jurkjes met leggings en ik met mijn veel te grote paarse zonnebril in mijn haar (ik kon het hoesje niet vinden dus was dat de enige optie). Eerlijk gezegd hadden we dat ook wel verwacht en we hadden er ook niet echt problemen mee, maar het was op dat tijdstip een erg grappige ervaring. 

De reis verliep perfect, ik ging zitten, viel in slaap en werd pas weer wakker toen de ‘proceed for landing’ mededeling het vliegtuig wakker schudde. Toen we het vliegtuig uitliepen over het militaire vliegveld met die ene hele landingsbaan, de omgeving zagen die meer weg had van een woestijn dan van een zonnig oord en de wind voelde die waarschijnlijk de laatste paar grijze haren van de kale mannetjes in ons vliegtuig zou meenemen dachten we wel even… waar zijn we in Godsnaam beland? Dat gevoel werd nog even versterkt toen we in een oude, krakkemikkige bus plaats mochten nemen en over bergweggetjes reden met een kilometer of 100 per uur. Maar toen we eenmaal in onze hotelkamer kwamen en onze zeeblauwe balkondeuren open zwierde, wisten we dat we op de juiste plek waren beland. Wat een fucking amazing view! Alleen maar zee en rotsen, die stilte, alleen de zee die tegen de rotsen kletste, heel erg idyllisch en perfect. Snel onze bikini ingeschoten en om half elf lagen wij op onze privat beach. 

We sliepen in het zonnetje, dipte met onze tenen in het heldere water en konden maar niet ophouden met ‘Ohhh mijn God dit is geweldig’. De eerste uren leken eeuwig te duren.. Heerlijk. Om een uurtje of vier gingen we richting wat wij dachten ‘het dorp’. Bleek; van een dorp was niet echt te spreken. Een paar kleine minimarkets, een bar en een autoverhuur, HA. Ook geen pinautomaat.. iets minder HA! aangezien ik nog maar twintig euro contant bij me had. De weg naar ‘het dorp’ was ook nog een leuke verrassing. We moesten zo’n vijf minuten door de bush bush. We moesten een bergje over, over een pad van 20 centimeter gemaakt van losse steentjes. Aan beide kanten hing de beplanting (lees: prikkelstruiken) dusdanig over ‘het pad’ dat we continu geprikt werden. Dat was ook direct het moment dat ik wist dat ik die drie paar hakken die ik met moeite nog in mijn tas had gepropt waarschijnlijk de hele vakantie niet zou gaan gebruiken.

De bar van het dorpje was gezellig. Twee Homo’s, de ene uit Amsterdam en de ander uit Amerika maakte voor ons de lekkerste Mojito, die alleen maar lekkerder werd toen ik vroeg om een extra schep suiker (het is/was vakantie: laat me!). Er waren dan geen mensen van onze eigen leeftijd om mee te praten, de homo’s waren leuk! en de oudere Nederlandse echtparen ook.. Is weer eens iets anders.. En het belangrijkste. Laura en ik hadden elkaar en dat was eigenlijk al genoeg. Er was gewoon geen moment dat het saai was en dat we elkaar niks meer te vertellen hadden.. Klinkt als een vriendschappelijke match made in heaven, right? Met de nadruk op vriendschappelijk, haha.. De buschauffeur dacht dat we together, together waren, waar wij heftig ja op knikte. Pas later trok tot ons door wat hij bedoelde. Ach ja.. geen probleem.

Zo lang als de eerste paar uur van onze vakantie leek te duren, zo snel ging de rest van de week. Vrijdag hebben we ‘de stad’ Pigadia gezien. Gezellig, lekker toeristisch en leuke restaurantjes aan het water. Zondag hebben we ook nog een energieke uitspatting gehad met een boottocht naar het mooiste strand van de Middelandse Zee ‘Appela’ jammer genoeg was het windkracht negen en hebben we meerdere momenten gevreesd voor ons leven. Maar een avontuur was het zeker wel!

De rest van de dagen gingen ongeveer zo…

Wekker om half negen, Ontbijten om negen uur, Op het strand om tien uur -slapen/beachbal/slapen/beachbal, lunchen rond een uurtje of twee salade met een cola en een glas water, om drie weer op het strand -slapen/beachbal/slapen/beachbal, rond een uurtje of zeven naar het hotel, relaxed douchen, muziekje, snackje, waterwaterwater, rond een uurtje of negen naar een restaurantje, tegen elven naar ons barretje voor een paar cocktails en rond een uurtje of een, twee voldaan in ons bedje.

Het werd veel te snel donderochtend en toen we om 7.30u werden opgehaald waren we ook echt wel een beetje sip. De tocht naar het vliegtuig was hels.. twee uur, geen airco, zon op zo’n hoogte dat hij precies naar binnen scheen. Op het vliegveld werd het niet veel beter, de rij voor het inchecken was echt mega lang.. niet heel gek als je je bedenkt dat er maar een incheckbalie was voor het hele vliegveld. Na het boarden konden we buiten wachten om het vliegtuig in te stappen. Net op het moment dat wij dachten, okee nu mogen we instappen werd er een erg gezellig bericht omgeroepen ‘aangezien er bij de landing een vogel in de moter is gevlogen kunnen we niet vliegen, er is hier geen technische dienst aanwezig.. deze zal komen vanaf Athene en het is mogelijk dat er een nieuw vliegtuig vanuit Nederland wordt gezonden’. Tsjaa.. daar wordt je niet echt vrolijk van. Ik zag me zelf al uren op dat hete vliegtuig rond zwerven in mijn ‘Nederlandkleding’ = Jurkje met ZWARTE LEGGING. 

Maar het werd allemaal prima geregeld. We werden met bussen naar verschillende hotels gebracht. Ik zat in een prachtig designhotel, vijf sterren, nog niet eens opgeleverd. We kregen een prima lunch aangeboden en ook de drankjes waren voor de rekening van Transavia. Het enige probleem was dat ik eigenlijk om vijf had moeten werken en ik om vijf uur nog steeds aan het zwembad lag. Uiteindelijk vlogen we om acht uur, had ik om elf uur Nederlandse tijd mijn bagage en was ik iets over twaalven thuis. 

En nu is het enige wat ik nog kan denken… Wat was het FANTASTISCH EN WAT MIS IK LAURA!

Liefs.

Karpathos Baby

To be continued…