Just any other day

Nadat ik maandag het derde seizoen Sex and the City in zijn volledigheid bekeken had, bekeek ik gister en vandaag het vierde. Zoals jullie zien boek ik dus al wat vooruitgang.. Niet een seizoen in een dag proppen, maar geleidelijk verspreiden over twee dagen. Nog steeds waanzin natuurlijk (of niet.. ik heb nog wel wat vrije tijd in te halen van het halfjaar hiervoor), maar er bleef nu gelukkig wel wat tijd over om ook wat andere van mijn (soms ook niet) favoriete bezigheden uit te voeren.

Zo moest ik gister brood halen voor mijn moeder. Toen ik om 11.00u -na een stuk of vier afleveringen SatC- beneden kwam lag er een briefje op de keukentafel met wat geld. Goed, stiekem denk ik nog steeds dat het een soort van list was om mij het huis uit te lokken, maar het hielp in ieder geval wel. Ik kleedde me voor de verandering weer een keertje mooi aan in plaats van dat eeuwige dikke vest en ik opende de deur en rook de frisse buitenlucht. Iets wat ik ook al sinds zaterdag niet meer geroken had. Op mijn mountainbike toog ik naar de plaatselijke supermarkt om vervolgens een uurtje zoet te zijn. Kijk we gingen natuurlijk niet alleen voor het brood. Ik had het in mijn hoofd gehaald om wat lekkers te gaan maken. Eerst was het een pasta gerecht, toen werd het een spannende salade en uiteindelijk werd het een chocolade en een speculaastaart, in het kader van ‘niet kunnen kiezen’. Met de taarten ben ik tot een uurtje of 15.00u zoet geweest, toen was het weer tijd voor SatC en vanaf 17.00u heb ik tot 21.30u non stop Net5 gekeken! Gilmore Girls – Grey’s Anatomy – Private Practice – Samantha Who? – Floor Faber – Samantha Who?. Hoe ze het allemaal achter elkaar hebben weten te krijgen mag Joost weten, maar ik vond het geen probleem. 

Vandaag heb ik tussen de Sex and the City afleveringen door zelfs wat huiswerk gemaakt, al mijn huiswerk, van de hele week. In vier uur. Slaat helemaal nergens op, een paar weken geleden was ik nog minstens twintig uur per week bezig met huiswerk, nu heb ik het rustig qua werk en nu zit ik op een gemiddelde vijf uur per week. Gekkenwerk. MAAR! Vorige periode heb ik wel al mijn tentamens gehaald! Voor het ene tentamen had ik een 7,3 (de helft van tien studiepunten, volgende maand krijg ik het tweede tentamen) en voor het andere vak, ook tien studiepunten heb ik een 7,1 gehaald! Ik ben best wel een beetje trots op mezelf, maar vooral erg blij. Ik haal gewoon mooie zevens, heerlijk!

En om dat allemaal een beetje te vieren heb ik vandaag voor het eerst (!) zelf kleding besteld op internet. Ja dat klinkt misschien heel erg old fashioned van mij, maar ik koop al zoveel kleding in de winkel, dat ik me op internet meestal maar een beetje rustig hou. Verder dan een paar boeken en dvd’s ben ik op internet dan ook niet gekomen. Maar vandaag ging ik naar de H&M site en waren eindelijk de enkellaarsjes die ik een paar weken geleden in het grijs kocht in het zwart in MIJN maat. Gelijk besteld natuurlijk, samen met een hoedje wat ik al een tijdje wil hebben (en wat ik hoogstwaarschijnlijk nooit ga dragen).

En om het allemaal nog even gekker te maken bestelde ik een paar uur daarna een jurkje bij asos.com! In de outlet vond ik een prachtig zwart jurkje met 63% korting! 

Ik ben benieuwd of dit online kleding bestellen uit gaat lopen op een blauwe maandag of dat ik naast mijn reguliere shopverslaving nu ook een shopverslaving 2.0 ga ontwikkelen. Eind volgende week zullen we het weten, dan moet in ieder geval het jurkje al geleverd zijn.

En om het allemaal nog eventjes iets gekker te maken ga ik nu vertellen hoe ik mijn namiddag heb besteed. Ik heb samen met mijn moeder en mijn zusje, twee uur lang, monopoly gespeeld. Ik, de gezelschapspelletjes-hater, de niet-tegen-de-verlies-kunnende valsspeler, stelde aan mijn zusje voor om MONOPOLY te gaan spelen. Kijk dat omschrijft mijn verveling op dit moment gewoon het allerbeste. Maar het was nog best gezellig. We hadden grote bakken popcorn, ik had de Kalverstraat, verkocht die uiteindelijk voor de driedubbele waarde, had hotels op Rotterdam en verloor uiteindelijk toen ik -cliche- over een hotelletje op de Kalverstraat struikelde. Ik weet nu dat ik gelukkig niet meer de baby van tien jaar geleden ben, ik kon mijn verlies prima accepteren en was eigenlijk al lang blij dat mijn zusje de uiteindelijke winnaar was want ik denk dat ze anders revanche had willen nemen en nog twee uur langer Monopoly-en was wel weer een beetje te veel van het goede.

En nu ga ik lekker slapen, het is alweer bijna twaalf uur. Morgen ga ik voor de verandering iets echt nuttigs doen (werken). En dan mag ik vrijdag van 11.00u tot 17.00u naar de universiteit, met twee tussenuren dat wel maar whoaaa.. het moet niet gekker worden natuurlijk. Gewoon echt les, in een collegezaal.. Met een leraar, een professor zelfs.. Ik was alweer bijna vergeten waar mijn (vaders) 1600 euro was verdwenen. (Ik heb nog maar vier college uren per week.. en ja, ik volg een voltijd studie). 

Slapen dus, nu!

Liefs.

The little homewrecker in me..

Vandaag keek ik het hele derde seizoen van Sex and the City. Ik heb absoluut nog geen minuut een nuttige handeling verricht, wel overwogen natuurlijk, maar niet gedaan. Of ik me er beter door voel? Niet bepaald. Met Sex and the City kwam een zak chips,bak Ben & Jerry’s (wel low fat overigens), poffertjes, een mislukte pesto pasta saus die ik toen maar zonder pasta heb gegeten. Door de hoeveelheid knoflook in de pasta heb ik al sinds 13.00u een verrotte smaak, door de chips, Ben & Jerry’s en poffertjes voel ik me net een varken en door de Sex and the City vooral erg lui en in desperate need of a -designer- shoppingspree. 

Met andere woorden, The Secret ben ik al lang weer vergeten en het is duidelijk de dag voor mijn favoriete periode van de maand. 

En aangezien ik niet graag te boeken sta als het meest deprimerende meisje van het westelijk halfrond ga ik snel een eind breien aan dit bericht en hoop ik snel weer wat vrolijkers te schrijven.

Liefs.

Spuit 11 koopt eindelijk ‘Het Geheim’

Nadat het gehele westelijk halfrond al minimaal twee jaar over ‘Het Geheim’ praat heb ik woensdag eindelijk ‘The Secret’ gekocht. Twee jaar geleden, toen het boek net Nederland had weten te bereiken, stond ik er al mee in mijn handen. Ik weet eigenlijk niet waarom ik toen niet gelijk naar de kassa ben gelopen, zal vast iets te maken hebben gehad met de rest van de uitgaven die ik die maand had gedaan, maar goed ik kocht het boek dus niet. Daarna gebeurde er allerlei dingen waardoor ik het geloof in een ‘maakbare samenleving’ aan de wilgen had gehangen, maar nu dat een beetje begint te bezinken en ik vorige week nog een keer een discussie met een ‘Secret-aanhanger’ voerde bedacht ik me ineens.. Hoe kan ik nou een oordeel geven over dat boek als ik nog niet eens het boek gelezen heb?

Dus woensdag trok ik mijn feloranje pasje bij de boekhandel en donderdagochtend in de trein las ik de laatste bladzijde. Of ik overtuigd ben kan ik nog niet zeggen. Maar ik ga het gewoon voor de grap proberen, dat positieve gedoe. En volgens dat kleine boekje mag ik dan absoluut niet zeggen dat ik nog niet weet of ik overtuigd ben ik moet zeggen ‘Ik ben overtuigd van The Secret, The Secret zal mijn leven veranderen, wat zeg ik.. Dit is de eerste dag van mijn nieuwe leven’ Ik moet nog even werken aan mijn oprechtheid, mijn sarcasme een klein beetje naar de achtergrond verplaatsen, maar dat gaat me (helemaal in The Secret-style) lukken!

Donderdag dacht ik trouwens gelijk mijn eerste overwinning geboekt te hebben. Ik moest de deur uit en wilde dat het droog was. En guess what? Toen ik de deur verliet was het droog en leek zelfs de zon te schijnen. Toen ik in de trein zat begon het weer keihard te regenen, maar ik was er van overtuigd dat door mijn positieve gedachten de regen wel weer zou zijn opgehouden als ik de trein ging verlaten. welgeteld een minuut heb ik met mijn positieve gedachten door de stortregen gelopen, toen gaf ik het op en heb ik toch mijn paraplu maar gepakt. Waar ging het mis? Er waren op dat moment waarschijnlijk meer mensen in Amsterdam die regen wenste

I’ll keep you posted!

Liefs.

It’s raining possibility’s

En nu heb ik officieel geen verplichtingen! Even geen werk, even geen studie.. Ik kan nu de meest onnozele film kijken zonder ook maar een enkel schuldgevoel. Mijn opdracht voor donderdag is af, mijn studieboek voor vrijdag krijg ik morgen of overmorgen pas binnen en het regent pijpenstelen, dus een uurtje hardlopen is ook geen optie. Hoe lang heb ik gewacht op dit moment? (Ongeveer twee maanden, sinds de eerste dag van september).

Omdat ik uitstekend ben in het creeeren van problemen heb ik ook nu natuurlijk weer een dilemma. Welke film ga ik kijken? Ik twijfel tussen de eerste Pirates of the Caribbean (All time favourite, de film die me minstens drie jaar hopeloos verliefd op mr. Bloom maakte), The Lizzie McGuire Movie (Heb ik al minstens twintig keer gezien maar geeft me gegarendeerd de rest van de dag een heerlijk jongemeisjesachtig-good-feeling) of Coco Avant Chanel (staat al bijna een week op mijn laptop en ik ben een half jaar lang zo benieuwd geweest en dat ben ik eigenlijk nog steeds wel maar van Orlando & Lizzie weet ik zeker dat ze me gelukkig maken).

Maar ik kan natuurlijk ook een boek gaan lezen. Zal ik eindelijk eens beginnen in die geweldige collectie van Jane Austen? Of zal ik lijstjes gaan maken in mijn ‘Your life in lists’ boek? Ik kan ook weer beginnen met wijn voor dummies, de inhoud begint alweer een beetje weg te zakken en het is best interessant en leerzaam.. Ik kan natuurlijk ook mijn Italiaans voor dummies erbij pakken, nu heb ik eindelijk de tijd om weer wat woordjes en zinnetjes te leren. Het duurt nog minstens een half jaar voordat ik weer op Italiaanse bodem ben, het zou toch best wel geinig zijn als ik dan een keertje niet hoef te vragen of ze ook engels spreken?

En als we dan toch lekker bezig zijn.. Ik kan natuurlijk gewoon op de hometrainer gaan, die regen is geen excuus voor mij om niet te hoeven sporten! En die kamer ziet er na zo’n stressvolle tentamenperiode vanzelfsprekend ook niet meer uit. Overal theekopjes, boeken en niet uitgewiste sporen van eten. Misschien kan ik die nu wel even opruimen? En HALLO het is 1 november, ik zou deze maand toch een roman van 50000 woorden gaan schrijven? Waar zijn al die goede voornemens gebleven?

Je begrijpt ook het fenomeen vrije tijd brengt de nodige problemen met zich mee. Want als die tijd er dan een keertje is, moet die natuurlijk wel optimaal worden besteed. Maar door zo lang te wikken en te wegen vliegt de tijd voorbij en heb ik waarschijnlijk vanavond nog niks gedaan van de dingen die ik eigenlijk had willen doen. Daarom maak ik nu de beslissing. Ik ga lekker in bed zitten met een film, Coco avant Chanel.. Ik weet dan misschien van te voren nog niet zeker of ik er zo’n heerlijk filmgevoel aan over zal houden, I think it’s worth the risk. Hoef ik me dat in het vervolg in iedergeval niet meer af te vragen.

Have a nice rainy sunday!
Liefs.

A woman who cannot be ugly is not beautiful

Soms kan één blik in de spiegel mijn hele dag (en vooral mijn humeur) verpesten. Ik zie in een flits dat mijn acne weer back in business is, mijn ogen zijn dik en rood van vermoeidheid, de kont is wel heel erg nadrukkelijk aanwezig, net als de heupen die al een paar maanden niet meer in mijn lievelingsjeans passen. Mijn taille is niet smal genoeg, mijn borsten zijn te klein. Zelfs de dingen waar ik normaal best tevreden over ben (wat is er mis met kleine borsten?) worden ineens de rest van de dag als wereldrampen beschouwd.

Wat ik dan het beste kan doen is mijn mooiste jurkje aantrekken, met het hoogste paar hakken. Mijn gezicht plamuur ik met een flinke dosis Chanel (want dat ruikt zo lekker!) en mijn lippen laat ik glanzen met Rosebud. Maar helaas kies ik meestal voor de ‘easy way out’. Ik trek een dikke trui aan, bind mijn haar ergens boven op mijn hoofd, vergeet de make-up en leef de rest van de dag in het donker, want dan valt het minder op. 

Soms haat ik het echt om vrouw te zijn, ik verafschuw die onzekerheid en die stomme spiegel die een hele dag kan verpesten. I like to be positive, ik wil geen suf tutje zijn wiens humeur afhangt van de reflectie in een spiegel. 

Dus jongens en meisjes, ga ik nu toch nog een poging wagen en mijn gezichtje netjes vol smeren. Ik ga op zoek naar een goede schoonheidsspecialiste en ik maak vandaag nog een afspraak. Ik bel ook meteen maar weer eens mijn dermatoloog, want ik wil weer medicijnen. Vandaag ga ik mijn slechte humeur niet weg eten met kruidnoten en vanavond ga ik vroeg naar bed.

En morgen.. is alles beter.